วัดพระนอนจักรสีห์ วรวิหาร

ความเป็นมาทางประวัติศาสตร์

วัดพระนอนจักรสีห์วรวิหาร เป็นโบราณสถานเก่าแก่ที่ไม่ปรากฏหลักฐานผู้สร้างแน่ชัดในเอกสาร แต่เมื่อพิจารณาจากพุทธลักษณะดั้งเดิมขององค์พระนอน สันนิษฐานทางโบราณคดีวิทยาได้ว่าสร้างขึ้นก่อนการสถาปนากรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี (ก่อน พ.ศ. 1893) สอดคล้องกับตำนานพื้นบ้านที่กล่าวถึงการบูรณะในยุคท้าวอู่ทอง

ในศุภมัสดุพงศาวดารระบุว่า เมื่อปี พ.ศ. 2297 สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ แห่งกรุงศรีอยุธยา ได้เสด็จพระราชดำเนินมานมัสการและทรงพระราชดำริว่าองค์พระชำรุดทรุดโทรมมาก จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ปฏิสังขรณ์องค์พระนอน ตลอดจนสร้างพระวิหาร พระอุโบสถ และเสนาสนะขึ้นใหม่ และเสด็จฯ มาสมโภชฉลองอีกครั้งในปี พ.ศ. 2299

ต่อมาในสมัยรัตนโกสินทร์ ปี พ.ศ. 2421 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ได้เสด็จประพาสและทรงพบว่าพระวิหารเดิมชำรุดหักพังลงมาทับองค์พระจนเสียหายหนัก จึงทรงโปรดเกล้าฯ ให้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2428 โดยสร้างพระวิหารใหม่ครอบองค์พระไว้ดังที่เห็นในปัจจุบัน จนกระทั่งกรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478